وبینار · ۱۸ آگست ۲۰۲۶
در ۱۸ آگست ۲۰۲۶، پنج سال پس از رویدادهای آگست ۲۰۲۱، پن ای اف وبیناری برگزار کرد که نگاهی انتقادی و چندبعدی به دیاسپورای افغان داشت: کارکرد آن، مسئولیت‌هایش و نقشی که می‌تواند در آینده افغانستان ایفا کند. در این میزگرد که امید کمال، دیپلومات پیشین، گردانندگی آن را به عهده داشت، سه تن از اندیشمندان افغان فراتر از بحث‌های تکراری به این موضوع پرداختند.
داکتر محمدامین احمدی، استاد دانشگاه و رئیس دانشگاه ابن‌سینا، تابوهای تاریخی و هویتی را بررسی کرد که دیاسپورا را از درون دچار شکاف کرده و توان اثرگذاری واقعی آن را محدود ساخته است. او از مسئولیت دیاسپورا در ساختن روایتی مشترک، کثرت‌گرا و آینده‌نگر سخن گفت.
داکتر ارزلا نعمت، پژوهشگر و بنیان‌گذار DRG، نقش نمایندگی دیاسپورا در پنج سال گذشته را از دیدگاه جامعه‌شناختی ارزیابی کرد. او به این پرداخت که دیاسپورا چگونه می‌تواند از حضور نمادین به کنشگری واقعی و مؤثر برسد، به‌ویژه از طریق سهم اعضای علمی و مسلکی آن.
آقای شرف‌الدین عظیمی، روانشناس و استاد دانشگاه، به پرسشی پرداخت که کمتر بررسی شده است: روایت‌ها، مواضع و پیام‌های عمومی دیاسپورا چه اثری بر جوامع داخل افغانستان امروز دارد، و کدام رفتارها امید و تاب‌آوری می‌آفرینند و کدام آسیب ناخواسته به بار می‌آورند.
